οταν σκοτωθηκε ο αδερφος μου η κορη μου ηταν 20 μηνων. της ειπα απο την αρχη την αληθεια, οτι ο νονος τρακαρε με το μηχανακι και χτυπησε πολυ και για να μην ποναει εφυγε και πηγε στο Θεουλη και οτι μας βλεπει απο ψηλα...μου τον ζητησε πολλες φορες, με ρωτησε αν θα ξαναρθει, της ειποα οχι, εκλαιγε γιατι ηθελε να τον δει...καποια στιγμη την πηρα μαζι μου στο κοιμητηριο, καμια σημασια στο μνημα, σα να μην την ενδιεφερε...τελικα καταλαβα οτι δεν ηθελε να κοιταει, ειχε καταλαβει οτι ειναι κατι ασχημο...τωρα πια οταν μιλαει για εκεινον λεει ο νονος ο γιαννης που ειναι στον ουρανο...δεν την αφησαμε να τον ξεχασει, πιστευω πως ουτε και η ιδια θα ηθελε να τον ξεχασει...ηταν η αδυναμια της και ηταν ολος του ο κοσμος...πιστευω οτι της αξιζε να ξερει την αληθεια...καλο θα ηταν να της εξηγησεις οτι ο παππους ηταν πολυ αρρωστος και οτι επρεπε να ''φυγει''...οτι ετσι ειναι η ζωη...οταν ειναι ηλικιωμενοι ειναι πιο ευκολο να τους εξηγησεις πως οταν γερναμε φευγουμε...οταν ειναι νεοι ανθρωποι, οπως στη δικη μας περιπτωση που ηταν μονο 24 ηταν το δυσκολο για να μην τρομαξει το παιδι συνειδητοποιωντας οτι φευγουν και οι νεοι...καλη δυναμη....οτι χρειαστεις ρωτα με...

ΔΥΣΤΗΧΩΣ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ ΠΕΤΕ ΕΤΩΝ ΕΧΑΣΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ.......ΗΜΑΣΤΕ ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΕΜΕΝΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ .ΟΙ ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΕΣ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΤΟΤΕ 7ΜΙΣΗ ΚΑΙ 6ΜΙΣΗ Η ΑΛΛΗ ΚΑΙ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ 3ΜΙΣΗ....ΚΑΙ ΤΟΤΕ - ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ 1991- ΤΟΥΣ ΕΦΕΡΝΑΝ ΣΠΙΤΙ...ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ...ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΡΟΧΑ...ΤΑ ΚΕΡΙΑ..ΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ...ΤΟ ΚΑΠΑΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΡΕΤΡΟ ΠΟΥ ΟΛΟ ΡΩΤΑΓΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ...ΚΑΙ ΣΑΦΩΣ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΥΤΙ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ....ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΟΙΤΑΖΟΜΟΥΝ ΚΑΙ ΕΛΕΓΑ ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΚΛΑΙΝΕ???...ΓΙΑΤΙ ΦΟΡΑΩ ΤΑ ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΡΟΥΧΑ???....ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΥΝ????........ΓΙΑΤΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΑΔΕΛΦΗ ΟΛΟ ΚΛΑΙΕΙ????...ΚΑΙ : ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΕΚΕΙ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΕΧΕΙ ΑΓΚΑΛΙΑ????ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΙΣΤΑ ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΤΟΥ ΜΙΛΑΩ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΑ????

ΤΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΛΑ...ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΛΕΩ ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΑ ΝΑ ΜΗΝ ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ...ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΕΙΧΑ ΔΕΙ ΑΥΤΑ...ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΟΡΘΙΟ ΝΑ ΜΕ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΓΚΑΛΙΑ...

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΟΔΥΝΗΡΟ....ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΙΑ ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΟ ...
Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΕΧΕΙ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΙΧΕ ΕΚΕΙ...ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΕΚΑΝΕ????ΤΟΤΕ ΝΟΜΙΖΑΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΑΒΑΙΝΟΥΜΕ.... ΕΛΑ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΤΣΙ...

ουφ!ευχαριστω παρα πολυ κοριτσια να στε καλα.πρεπει να σκεφτω πολθ καλα τι θα κανω.εδω ακομα του φερνουν σπιτι και τους ξενυχταμε και δεν ειχα σκοπο να την αφησω να δει κατι τετοιο εμαθα και για ενα βιβλιο απο μια φιλη λεγετε αντιο φρεντυ θα παρω και αυτο και θα δω πως θα κινηθω ευχαριστω παρα πολυ ειστε φοβερες και ευχομαι να μαθουμε τροπους ωστε τα ζουζουνια μας να παιρνουν πιο απαλα αυτο το πραγμα.

Έχασα τον μπαμπά μου τον Γενάρη, όταν ο Δημήτρης ήταν 20 μηνών. Προσπαθήσαμε να είμαστε όσο τον δυνατόν πιο ψύχραιμοι μπροστά του (ποτέ δεν μας ξέφυγε δάκρυ) και του είπαμε ότι ο παππούς πήγε στα αστεράκια. Πάντως, θυμάμαι ακόμα και με παίρνουν τα κλάματα που έμπαινε στο σπίτι των γονιών μου και τον έψαχνε και φώναζε "Παππού, παππού"... Τώρα βλέπει τις φωτογραφίες και κάθε φορά λέει "Αα, ο παππούς είναι στα αστεράκια, στον ουρανό..."
Πάντως, με την παιδοψυχολόγο του παιδικού σταθμού που είχα μιλήσει είχα διαφωνήσει κάθετα. Ήταν πολύ απόλυτη και μου είχε πει να μιλήσω ξεκάθαρα στο παιδί για το θάνατο με αρκετά σκληρά λόγια. Θεωρώ ότι ένα μωρό που δεν έχει κλείσει καν τα δύο δεν μπορεί να αντεπεξέλθει ψυχολογικά σε κάτι τόσο δυσνόητο... Ομως, παρά το γεγονός ότι πάλεψα κι εγώ και η μαμά μου να είμαστε νορμάλ μπροστά στον μικρό (όσο αυτό ήταν δυνατόν, γιατί ήταν κι ένας θάνατος μετά από 17χρονη και φοβερά επίπονη ασθένεια-κι εγώ από παιδί θυμάμαι τον μπαμπά μου να ακροβατεί μεταξύ ζωής και θανάτου) το μικρό μου σίγουρα επηρεάστηκε και για ένα διάστημα είχε πολύ περίεργη συμπεριφορά. Εισέπραξε τον πόνο και το πένθος και λυπάμαι πολύ για αυτό... Αλλά έτσι είναι η ζωή...

Λυπάμαι πολύ για το μπαμπά σου...
Κάπου, αλλά δε θυμάμαι πού, είχα διαβάσει ότι δεν είναι πολύ καλή ιδέα να λέμε ότι ο Θεούλης παίρνει κοντά του αυτούς που αγαπάει, γιατί μπορεί την έκφραση "ο Θεούλης αγαπάει τα παιδάκια/το μπαμπά και τη μαμά/τους καλούς ανθρώπους" κλπ κλπ να τη συνδέσει με το θάνατο (όποιον αγαπάει ο Θεούλης τον παίρνει, άρα μπορεί να πάρει και τη μαμά, και τη φίλη, και το αδερφάκι κλπ). Είναι προτιμότερο να τους λέμε την αλήθεια, προσαρμοσμένη πάντα στα δεδομένα της ηλικίας τους. Και είναι πολύ προτιμότερο να εκφράζουμε τα αληθινά μας συναισθήματα μπροστά στα παιδιά -είμαστε άνθρωποι και ο πόνος και η στεναχώρια είναι πολύ αληθινά και ανθρώπινα συναισθήματα. Έτσι τα παιδιά μαθαίνουν κι αυτά να εκφράζονται. Εγώ, δυστυχώς, έκανα το λάθος να "προσποιηθώ", τον πρώτο καιρό μετά που πέθανε ο μπαμπάς μου, στον 26 μηνών τότε γιο μου, ότι ο παππούς είναι ταξίδι (γιατί τον περίμενε να γυρίσει, μεγάλη βλακεία μου...) και να προσπαθώ εναγωνίως να είμαι μια χαρούμενη μαμά, μην επιτρέποντας στον εαυτό μου να βιώσει το πένθος (επίσης μεγάλο λάθος, το πένθος δεν υπάρχει περίπτωση να το θάψεις, απλά θα μπει στην άκρη και θα βγει σε κάποια άλλη στιγμή). Δεν πειράζει να δει το παιδί ότι η μαμά είναι λυπημένη, νομίζω ότι τα ωφελεί να μας βλέπουν απλούς και ανθρώπινους... (φέτος που είναι 5 1/2 και 4 και σκοτώθηκε ένας φίλος μου και με είχε θλίψει πολύ, τους το είπα και ερχόντουσαν πολύ τρυφερά και με ρωτούσαν "Μαμα, είσαι ακόμα στενοχωρημένη?")

Gennie, δεν προσποιήθηκα ποτέ και φυσικά και βίωσα και βιώνω ακόμα το πένθος μου. Ευτυχώς, ο άντρας μου με στήριξε και με στηρίζει πολύ σε αυτό. Απλά, απέφευγα τις εξτρήμ αντιδράσεις μπροστά στο παιδί.
Συμφωνώ μαζί σου ότι ο θάνατος δεν πρέπει να ταυτίζεται με το Θεό. Αλλά διαφωνώ στο ότι ένα τόσο μικρό (20 μηνών π.χ που ήταν ο γιος μου) παιδί πρέπει να βλέπει τη μαμά του λυπημένη. Αν τύχει και με δει στενοχωρημένη (συμβαίνει καμιά φορά τώρα που είμαι έγκυος και μετά από σειρά σκληρών γεγονότων να βουρκώσω) το παιδί τρελαίνεται. Δεν μου αρέσει να με βλέπει έτσι. Δεν μπορεί ακόμα να το επεξεργαστεί....

εμας οταν μας βλεπει να δακρυζουμε ξερει πς ειναι για τον γιαννη...δεν πνιξαμε ποτε το πενθος μας...επρεπε δυστυχως να μαθει οτι οταν χανουμε καποιον τοσο αγαπημενο, ποναμε, κλαιμε...δεν ειναι κακο, αρκει να μην εχουμε ακραιες αντιδρασεις...

ενας κομπος στο λαιμο κ καποια δακρυα τρεχουν απο τα ματια μου οταν θυμαμαι τον παππου μου λιγες μερες πριν "φυγει"για ταξιδι μακρυνο!ημουν 6 χρονων το '91 οταν το μαρτιο ειχαν μαθει οτι θα ζησει το πολυ για 6μηνες,τον τρεξανε στην αθηνα εμας μας ειχαν αφησει σε συγγενεις μεχρι να επιστρεψουν οπως πηγαν ηρθαν,μεναμε στο σπιτι του παππου κ της γιαγιας η μαμα μου μοναχοκορη τον εβλεπα να φευγει σιγα-σιγα,θυμαμαι τον παππα που ηρθε σπιτι για την κοινωνια την επομενη μας πηγαν παλι σε συγγενεις θα εφευγε νωριτερα τελικα πηγαμε με τον αδερφο μου να τον χαιρετησουμε τα ματια του.......
μετα απο δυο μερες 21 μαιου '91μας πηγαν οι συγγενεις εκει η γιαγια να με εχει αγκαλια κ να κλαιει,να βλεπω ενα σωμα ξαπλωμενο σε λουλουδια,κοσμο να μπαινοβγαινει!δεν ξερω αν επρεπε να μαστε εκει!
εξηγησε του παιδιου πως εχει η κατασταση κ θα καταλαβει!αν σου ζητησει να τον δει καλυτερα για μενα να του πεις οχι ειναι προτιμοτερο να τον θυμαται ετσι οπως ητανε!
πραγματικα λυπαμαι πολυ!

ειναι ο παππουσ μου και οχι ο μπαμπασ μου αλλα η μικρη ειχε αρκετη επαφη μαζι του παντωσ ευχαριστω πολυ μολισ της μιλησω θα σας γραψω αντιδρασεις..