valerakievelinaki έγραψε:κοριτσια-η-μια-εγκυμοσυνη-με-την-αλλη-δεν-εχει-καμια-σχεση!!στην-μια-μπορει-να-πετας-και-στην-αλλη-μπορει-να-ξερνας-η-να-πρεπει-να-μεινεις-στο-κρεβατι-κοκ!στην-πρωτη-εγκυμοσυνη-ξαπλωνεις-οταν-νιωθεις-κουραση-οταν-νιωθεις-ζαλαδα-κλπ-ενω-στην-δευτερη-εισαι-ορθια-γιατι-εχεις-το-πρωτο-παιδακι-που-χρειαζεται-την-μαμα-του!και-μην-πω-για-το-μετα-που-για-ενα-διμηνο-δεν-ξερεις-απο-που-να-αρχισεις-και-που-να-τελειωσεις-και-ποτε-θα-κοιμηθεις-επιτελους!!!οση-βοηθεια-και-να-εχεις-θα-πρεπει-να-τα-ζυγησεις-ολα-και-να-σταθεις-στα-δικα-σου-ποδια-.....η-κουραση-ειναι-μεγαλη-κακα-τα-ψεματα-εκτος-αν-εισαι-η-κυρια-ρουβα-που-εχει-δυο-ντανταδες-απο-την-πρωτη-μερα-στο-σπιτι!
Ετσι, συμφωνω. Η 2η εγκυμοσυνη μου ηταν λιιιιγο ζορικη,οπως ζορικα -πολυ- ηταν στην αρχη με ενα βρεφος να κρεμεται στο στηθος κ ενα μικρο παιδακι 17 μηνων με την πανα και μαθημενο στην αγκαλια της μαμας ...ε ειχε ενα ζορι οσο να το πεις. Αν το γνωριζα απλα θα καθυστερουσα το 2ο παιδι,θα περιμενα να κλεισει τα 3 το μεγαλο,να αυτονομηθει λιγο παραπανω. Μετα το θεμα της βοηθειας...προσωπικα βασιστηκα σε υποσχεσεις για βοηθεια την οποια δεν ειδα ποτε μου...αλλα κ παλι θα επελεγα να κανω παιδι χωρις να μετρησω το ποιος θα με βοηθησει.Στην φαση την δικη μου,με βαση την δικη μου καθημερινοτητα.Ο μπαμπας τους δεν δουλευει εκτος Αθηνων οποτε χω να υπολογισω σε αυτον,να μοιραστουμε τις ευθυνες κ τον κοπο. Αν ηταν μακρια...δεν ξερω τι θα εκανα.
CHRISLA2216 έγραψε:πιστευω πως δεν υπαρχουν καλες κ σωστες προυποθεσεις για να αποφασισεις να κανεις ενα παιδι..
εφοσον το θελεις, βαλτο μπρος γρηγορα!!! δυστυχως κανενας δεν σου εγγυαται πως η εγκυμοσυνη σου θα ειναι τελεια ωστε να ανταπεξελθεις στις απαιτησεις του πρωτου παιδιου, οτι η βοηθεια απο γιαγιαδες θα ειναι παντα εκει, οτι τα οικονομικα σου θα ειναι παντα καλα- με ολα αυτα που συμβαινουν.. αν ειναι να σκεφτομαστε ολα αυτα, τοτε μαλλον καμια γυναικα δεν θα αποφασισει ποτε για δευτερο,τριτο,κτλ, παιδι..
Συμφωνω,τα ζυγιζεις κ αποφασιζεις.Σχεδον ποτε δεν θα ειναι ολα τελεια.
Kastallia έγραψε:αννουλα έγραψε:Καλησπέρα σε όλες σας! Έχω ένα γιόκα 16 μηνών που λατρεύω.Είμαι μαμά 24 ώρες το 24ωρο (κοινώς δεν εργάζομαι ακόμη) και πολύ συχνά σκέφτομαι το ενδεχόμενο ενός 2ου παιδιού. Οι περισσότεροι μου λένε πως αφού δεν δουλεύω είναι καλή ευκαιρία για να βάλουμε εμπρός. Αυτό που με κάνει περισσότερο να δειλιάζω ( ο άντρας μου όποτε του δώσω το οκ είναι έτοιμος και για 2ο, 3ο κτλ)είναι πως στην ουσία είμαι μόνη μου με τον μικρό. Ο άντρας μου δουλεύει εκτός αθηνών και έρχεται μόνο για σκ.Αν λοιπόν έμενα έγκυος θα τα κατάφερνα με την κοιλιά απέναντι να κυνηγάω τον μικρό στην παιδική χαρά για παράδειγμα? μήπως όμως αυτά είναι απλά φοβίες? μήπως δεν είμαι ακόμα έτοιμη για 2ο παιδί? έχει καμιά σας ίδιες σκέψεις?
H περιπτωση της κοπελας εχει μια ιδιομορφια...οχι δεν εχει βοηθεια απο μαμα και πεθερα αλλα ειναι και εκτος Αθηνων ο ανδρας της.Η εγκυμοσυνη μπορει να ειναι απο τελεια εως προβληματικη.Μπορει και να χρειαστεις ακομα και νοσηλεια...δεν ειναι απιθανα αυτα,εμενα μου τυχε.Εγω το εβαλα μπρος φετος,εχοντας μεγααααλη βοηθεια,αλλα και μεχρι να κοψεο μικρος την πανα,παρολη τη βοηθεια δεν το απαφασιζα,γιατι δεν παυει η κυρια φροντιδα να ειναι της μαμας.Μια κοπελα τωρα που δεν εχει ουτε τη βοηθεια του ανδρα της μεσα στην μερα και ειναι τελειως μονη με το παιδι πρεπει να σκεφτει πολλα πραγματα,οποτε αυτα τα "αν το σκεφτηκες ,κανε το"ας μην τα λεμε με τοση ευκολια,δεν ειναι ολα στη ζωη παιχνιδι.
Agree.
Kastallia έγραψε:Εγω παλι θεωρω πως πολλοι απο αυτους που αποφασιζουν να κανουν πανω απο 3 παιδια σημερα (για να μην πω η πλειοψηφια)ειναι ανθρωποι του στυλ ¨ο,τι βρεξει ας κατεβασει¨"κατι που δε με εκφραζει καθολου σαν ιδεα ουτε τα ατομα που την ενστερνιζονται.Εχω τετοια παραδειγματα που αμολαν παιδια και δεν εχουν να τους δωσουν ουτε τα βασικα (κατι που δεν προκυπτει απο ενα απροοπτο γεγονος στυλ να απολυθεις,οι περισσοτεροι δεν ειχαν και ποτε τους δουλεια και αυτο οχι απο ατυχια αλλα απο επιλογη)και θεωρουν πως ειναι εξυπναδα τους να δεχονται βοηθεια απο τον κοσμο και οχι αναγκη.Τετοιους ανθρωπους δε θα μπορουσα να τους εχω προτυπο και μη μου πεις οτι τα παιδια τους ειναι ευτυχισμενα γιατι εχω ζησει απο κοντα τετοια περιπτωση και ξερω τα κομπλεξ που εχει το παιδι οχι γιατι δεν εχουν λεφτα αλλα γιατι οι γονεις απλα θεωρουν πως η ζωη ειναι τοοοοσο απλη που ενα παιδι δεν εχει αναγκη απο τιποτα.Δε ζουμε στο '40,αλλα στο 2012,τα δεδομενα ειναι αλλα.Οι ανθρωποι το 40 τη φτωχεια την αντιμετωπιζαν αλλιως.Τωρα τι πρεπει να κανουμε με την ανεχεια που θα μας επιβαλουν;;Να κατσουμε να σταυροκοπιομαστε και να λεμε 'Δοξα Σοι ο Θεος;"Ναι να προσευχηθουμε,αλλα ο Θεος μας εδωσε νου ,δεν ειμαστε ζωα να αμολαμε παιδια και ο,τι κατσει.Συγγνωμη για την αγοραια γλωσσα που χρησιμοποιω,αλλα αυτο το 'ειμαστε αξιοι της μοιρας μας"στο συγκεκριμενο θεμα με εξοργιζει.Δηλαδη επειδη εχουμε υπογεννητικοτητα να κανουμε οπως οι γειτονες Τουρκοι της Ανατολιας που ειναι παμπτωχοι και κανουν 10 παιδια εκαστος και ζουνε οπως ζουν;;;Το 'εχει ο Θεος"εχει νοημα οταν κανεις και συ ο,τι μπορεις για τη ζωη σου και της οικογενειας σου.Αμα καθεσαι και χαφτεις αερα δε θα σε βοηθησει κανεις.
Ωραια τα λες!
Αυτη την παθητικοτητα δεν ειναι να την εχεις για προτυπο. Η πεθερα μου λεει συχνα "μην στεναχωριεστε,εχει ο Θεος...κοιταξτε πως ζουνε στο ταδε μερος,παλι καλα να λετε και δοξα τον Θεο".Οχι,μανδαμ δεν παει ετσι. Θα χαιρομαι που δεν ζω σε χαρτοκουτο στην Καλκουτα και θα λεω και δοξα τον Θεο? Και να πρεπει να δεχτω μειωσεις μισθου? Περικοπες στην ασφαλιση? Τις εισφορες?κτλκτλ? Δεν παει ετσι,αυτο ειναι μοιρολατρικο. Με αυτο το σκεπτικο δεν θα προσπαθησεις να αλλαξεις τπτ στραβο στην ζωη σου γιατι παντα καπου θα υπαρχει ενας δυσμοιρος για να συγκριθεις.
Φλυαρια μ επιασε...το "κλεινω".